ทำมัยคนใกล้ตัวถึงไม่น่าสนใจ* อ่านแล้วดีมากๆ | ยินดีต้อนรับสู่ ราชวัง (นายโค้ก หลุยส์ที่ 1 ) หมีน้อย กะหมูอ้วน

2006/Jun/09

ทำมัยคนใกล้ตัวถึงไม่น่าสนใจ* อ่านแล้วดีมากๆ

เคยสงสัยไหม
>ว่าทำไมเรามักจะไม่ได้รู้จักกับคนที่เราอยากรู้จัก
>และคนที่เรารู้จักมักจะไม่มีใครน่าสนใจ
>หรือไม่ก็ไม่ใช่สเป๊กเราม่...

>เคยได้ยินเรื่องอยู่เรื่องหนึ่ง...

>มีผู้ใหญ่เขาเล่นกับเด็ก
>ผู้ใหญ่กำเหรียญอยู่ในมือ
>แล้วถามเด็กว่าอยากรู้ไหม
>ในมือของท่านมีอะไร
>ถ้าอยากรู้ให้เขกพื้น 5 ที เด็กก็เขก
>แต่ผู้ใหญ่ก็ยังไม่ยอมบอก
>แล้วก็ถามอีกว่าอยากรู้จริง ๆ ไหม
>ถ้าอยากรู้จริง ๆ ให้เขกพื้นอีก 10 ที
>เด็กก็เขกอีกด้วยความอยากรู้
>คราวนี้ผู้ใหญ่แบมือให้ดู
>เด็กก็ได้พบว่าเป็นแค่เหรียญธรรมดาเหรียญหนึ่งเท่านั้น

>ต่อมาผู้ใหญ่กำมืออีก
>แล้วถามอีกเหมือนเดิมว่าอยากรู้ไหมว่ามือท่านมีอะไร
>คราวนี้เด็กไม่สนใจ ไม่อยากรู้แล้ว
>จริง ๆ
>ก็คือเมื่อเด็กได้รู้แล้วว่าในมือผู้ใหญ่เป็นแค่เหรียญธรรมดาเท่านั้น
>ไม่มีอะไรพิเศษเลย
>เขาก็เลยไม่สนใจอีก...

>นี่แหละ คนเราก็เป็นแบบนี้
>ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา
>ไขว่คว้าเพื่อให้ได้รับรู้
>เมื่อเราได้รู้แล้วว่ามันคืออะไร
>มันเป็น ยังไงเราก็ไม่สนใจมันอีก
>ถามว่าเหรียญในมือเปลี่ยนไปไหม
>ค่ามันน้อยลงไหม เปล่าเลย
>ค่าของมันเท่าเดิม ยังคงเป็น เหรียญ ๆ เดิม
>ทั้งก่อนและหลังที่เราเห็น
>แต่ความรู้สึกของเราต่างหากล่ะที่เปลี่ยนไป

>ก็เป็นเพราะความรู้สึกที่เอื้อมไม่ถึงไปไม่ถึงนั่นแหละที่ทำให้เราเห็น
TTคุณค่าของ
TT TABLE TBODY TR TDTD TDTD TDTT
>สิ่งที่อยู่ไกล
>ต่อเมื่อได้สิ่งนั้นมาแล้ว ได้รู้จักแล้ว
>เราก็ไม่รู้สึกเป็นพิเศษอีก...

>บางคนที่เราแอบประทับใจ หรือแอบปลื้มมานาน
>พอได้รู้จักพูดคุยกันแค่ไม่กี่คำก็รู้แล้วว่าคนนี้ไม่ใช่
>คิดอะไรไม่ เหมือนกัน
>มองกันคนละด้าน...

>บรรดาคนของสังคม
>เป็นขวัญใจของคนมากมาย เพราะดูดี
>มีอารมณ์ขัน
>ทำให้ใครต่อใครพากันปลื้มจนออกนอกหน้า
>แต่หากได้มานั่งจับเข่าคุยกันแล้ว
>ถ้าเขาไม่ได้มีความคิดหรือความเป็นตัวของตัวเองที่โดดเด่น
>เขาก็ แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ความคิดก็เหมือนคนอื่น ๆ
>ความรู้สึกประทับใจในตอนแรกก็กลายเป็นเฉย ๆ ไป...

>ในทางกลับกัน บางครั้ง
>กับคนที่เหมือนไม่มีอะไรน่าสนใจ
>หน้าตาธรรมดา มีชีวิตอย่างเรียบง่าย
>แต่แค่ได้คุยกันครั้งเดียว
>กลับรู้สึกดี รู้สึกว่า คนนี้มีอะไรไม่ธรรมดา
>เริ่มรู้สึกว่าน่าสนใจ
>และอยากเจอเขาอีกเรื่อย ๆ
>ความดีในตัวต่างหากที่สำคัญ
>เมื่อได้เรียนรู้กันและกันแล้ว
>ความน่ารัก ความมีน้ำใจ
>ความเสียสละต่างหากที่จะทำให้ไม่รู้จักเบื่อ
>สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่ทำให้อีกฝ่ายอยากค้นหาติดตาม
>เห็นคุณค่า และไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไป
>ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์ภายนอก ที่เมื่อได้มาแล้วก็เท่านั้น
>เหมือนเดิม ไม่มีอะไรแปลกใหม่
>ไม่มีอะไรให้น่าที่จะรัก
>น่าที่จะค้นหาอีก...

>ในความเป็นจริงแล้ว...
>คนเราอาจจะได้เจอสิ่งที่อยู่ในมือที่แตกต่างกันออกไป
>บางครั้งเราอาจได้พบเพชรแท้
>และ เรียนรู้ค่าซึ่งไม่มีวันสิ้นสุดของมัน
>หรืออาจได้เจอเหรียญสลึงที่ไม่มีคุณค่ามากมายให้ค้นหา
>หรือเจอเพียงมือที่กำความว่าง เปล่าไว้ภายใน...

>แต่ในบางครั้งเราอาจจะพลาดไม่รู้จักแม้คุณค่าของเพชรที่เราได้เห็น
>หรือเห็นว่าเหรียญสลึงในมือนั้นมีคุณค่าเกินกว่าที่มันเป็น...

>ในชีวิตหนึ่งของคนเราสามารถXงคนได้หลายคน
>ประทับใจใครได้หลายหน...

>แต่จะมีสักกี่คนที่ใช่ที่ตรงกับเรา
>ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าในชีวิตจะได้พบกับคนที่ ใช่เลย ไหม...
>
>บางครั้งเราอาจกำลังแอบปลื้มคน ๆ
>หนึ่งที่เราเพิ่งได้รู้จัก
>อยากคุยอยากเจอหน้าตลอดเวลา
>แต่พอเจอปัญหา
>มีเรื่องอยากเล่าเรากลับรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนที่เราต้องการ
>เรากลับเลือกที่จะคุยกับคนอีกคนที่เราสนิทมานาน

>เพราะความรู้สึกมันบอกเองว่าคน ๆ นี้แหละท
>ถึงจะเป็นคนที่เราสามารถคุยได้ทุกเรื่อง เข้าใจ เรา

>เขา... ก็ยังคงเป็นเขาอย่างที่แล้ว ๆ มา
>ไม่มีอะไรหวือหวา
>ทุกอย่างเป็นของมันอย่างนี้มานานจนกลายเป็นเรื่องธรรมดา
>จนไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เราต้องการจริง ๆ ...

>แปลก่...คนที่ใกล้ชิดกับเราที่สุดมักถูกมองข้ามไปเสมอ.....

>คุณเคยปล่อยเพชรให้ผ่านไปไหม...หรือเคยคว้าเศษฝุ่นไว้ไหม

>เคยได้ยินไหมที่ผู้ใหญ่มักจะบอกว่าถ้าจะรักใคร
>คิดจะแต่งงานกับใคร
>ถ้าเป็นผู้ชายให้นึกถึงตอนที่ผู้หญิงคนนั้นหน้ามันอยู่ในครัว
>นั่งเลี้ยงลูก ไม่ได้แต่งหน้า
>ไม่น่ามอง
>
>ถ้าเป็นผู้หญิง
>ให้นึกถึงตอนที่ผู้ชายคนนั้นหัวล้าน
>อ้วนพุงพลุ้ย นุ่งกางเกงขาสั้นอยู่กับบ้าน
>ไม่หล่อไม่เท่อีกต่อไป
>เรารับได้ไหม
>เรายังจะรักเขาอยู่ไหม...
>เพราะเมื่อถึงตอนนั้น
>ความสวยงามภายนอกจะค่อย ๆ หมดไป
>ความรู้สึกเป็นพิเศษกับคน ๆ นี้จะถูกความเคยชินเข้ามาแทนที่
>แต่เราจะยังรักเขาอยู่ได้ก็ด้วยความดีในตัวเขา
>ความเข้าใจ ความเอื้ออาทรต่อกัน...

>มีคนเคยกล่าวไว้อีกว่าถ้าจะรักใครสักคน
>ให้พยายามใช้สมองในอัตราที่ใกล้ ๆ กับการใช้หัวใจ
>อย่ารักจนหลง อย่าให้ความรักทำให้เราตาบอดช้ห
>ให้มองด้วยสายตาคนภายนอกซึ่งเป็นคนที่ปรารถนาดีต่อเรา
>ว่าเขามีความเห็นอย่างไร
>การปรึกษาผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนยังคงได้ผลดีอยู่เสมอ...

>อย่าหลงคนที่ตอนจีบตอนเพิ่งคบกันเขามาคอยเอาใจ
>เพราะไม่มีใครทำอะไรโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน...
>ถ้าเราไม่รัก ไม่สนใจเขา
>ไม่เคยดีกับเขาเลย
>วันนี้เขาอาจยังอยู่กับเราและดีกับเรา
>แต่ถ้าวันหนึ่งเขาเจอคนที่ดีกับเขามาก ๆ
>อย่างที่เขาดีกับเราในวันนี้
>เขาจะยังทนเราอยู่ไหม...
>
>อย่าหลงคนที่วันนี้เขาอดทนกับเราเหลือเกิน
>เพราะความอดทนทุกคนมีขีดจำกัดเ...
>อย่าหลงคนที่ดีผิดปกติและทำกับเราอย่างคนพิเศษจนน่าใจหาย
>เพราะไม่มีใครทำอย่างนี้ในเราได้ตลอดเวลาไปตลอดชีวิต...
>
>แต่ให้เห็นค่าของคนที่ทำให้เรารู้สึกได้ว่าเขาพยายามและอยากจะทำอะไรให้
TTTDTRTBODYTABLETTเรา
TT TABLE TBODY TR TDTD TDTD TDTT
>อย่างน้อยก็เกือบ ๆ เท่ากับที่เขาอยากทำให้ตัวเขาเอง...
>เพราะคนที่ให้เราได้ขนาดนี้หรือมากกว่านี้ก็คงมีแต่พ่อกับแม่เท่านั้น
>ถ้าได้เจอคนแบบนี้ อย่าปล่อยให้ผ่านไป
>และรู้ไว้ด้วยว่า เราคือคนที่โชคดีที่สุดแล้วง...
>
>ในบางครั้งเมื่อเรารอความรักเรากลับหามันไม่พบ
>แต่เมื่อเราไม่ต้องการมันกลับประดังเข้ามาจนตั้งตัวไม่ติด

>ดังคำที่ว่า

>Love
>is something, that can't be predicted,
>it comes as a surprise, When you least expect it
>
>ไม่มีใครรู้หรอกว่าความรักที่แท้จริงจะมาถึงเมื่อไหร่
>เราจะได้เจอคน ๆ นั้นเมื่อไหร่
>หรือคน ๆ นี้ที่เจอจะใช่คนที่เรารอไหม
>บางคนอาจได้เจอคน ๆ นั้นตั้งแต่ยังเด็กเป็นเพื่อนเล่นกันมา
>ในขณะที่บางคนกลับใช้เวลารอคอยครึ่งค่อนชีวิต
>กว่าจะได้เจอบางคนคิดว่าใช่แน่นอนแล้ว
>แต่สุดท้ายกลับต้องแยกจากกัน
>บางคนรู้จักกันมานานไม่ได้คิดอะไรกลับได้ลงเอยกันในที่สุด...

>ความรักไม่ใช่เรื่องของการชั่งน้ำหนักว่าใครดีกว่าใคร
>แต่เป็นเรื่องของใครเหมาะสำหรับเรามากกว่า
>ความรักขึ้นอยู่กับโอกาส เวลา สถานการณ์
>ถ้าคนที่เหมาะสมก้าวเข้ามาในชีวิตเราในเวลาที่เหมาะสม
>เราพร้อม เขาพร้อม นั่นก็เป็นโชคของเรา
>เป็นสิ่งดี ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต...

>แต่ไม่ว่าจะอย่างไร คน ๆ นั้นจะต้องยอมเสียสละ
>ยอมปรับตัวให้เข้ากับเรา
>ทำเพื่อเรา
>ในขณะเดียวกัน
>เราจะต้องเห็นค่าของเขามากพอที่เราจะเสียสละ
>และปรับตัวเพื่อเขาเช่นกัน...

>คู่ของใครก็สำหรับคนนั้นั
>ถ้าคน ๆ นี้ของเราเขาทำเพื่อเราทุกอย่าง
>ถึงเราจะไม่สวย ไม่หล่อ ไม่โดดเด่นกว่าใคร ๆ
>เขาก็ยังคงมองเราเพียงคนเดียว
>ปฏิบัติต่อเราอย่างเสมอต้นเสมอปลาย
>และทำให้เรารู้สึกว่าเรามีค่าสำหรับเขาซะเหลือเกิน....
>ถึงตอนนั้นคนรอบข้างเราจะดี จะน่ารัก
>จะเป็นยังไงไม่สำคัญแล้ว
>ไม่ต้องพิจารณาแล้ว...

>เพราะถ้าเราได้เจอคนที่เหมาะสม
>ที่เข้ากับเราได้
>คนที่เราแน่ใจว่าเขามีค่าสำหรับเราจริง ๆ
>เราก็ไม่จำเป็นต้องมองใครอีกแล้วในโลกนี้...

>ถ้าหากไม่เจอคน ๆ นั้น
>หรือไม่เจอคนที่เห็นค่าของเรา
>ก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจเพราะเรามีค่า
>และเราควรจะรู้ว่าค่าของตัวเองมีมากเพียงใด...