ตอนแรกก้อม่ายคิดที่จามาอัพไดหรอ
แต่ไปอ่านบอคของเบ็ม บวกกะ ชื่อเมลล์ของเพื่อนๆในเอ็มอ่ะ
เลยขอเข้ามาsay something
อีก9วันจิงๆหรอ
ก้อจิงอย่างที่เบ็มพูดอ่ะนะ
ต่อไปตอนเช้าก้อจาม่ายได้เจอพวกแก
ม่ายได้เข้าแถวด้วยกัน
ม่ายได้เรียนด้วยกัน
ม่ายได้ลอกงาน
ม่ายได้กินข้าวด้วยกันอีก
ทำมัยวันและเวลามันดูสั้นจัง
9 วันจิงๆป่ะ
ดู9วันมานสั้นๆแปลกๆ
พวกแกเหมือนเปนส่วนหนึ่งของชีวิตเราแล้วอ่ะ
คิดแล้วก้อใจหาย
คิดถึงวันเก่าๆสิ่งดีๆที่ร่วมทำกันมา
ต่อไปมันก้อคงเปนเพียงความทรงจำ
ที่ลบเลือนแต่ก้อคงจาไม่จางหาอ่ะนะ
เรารู้ยังงัยเพื่อนทุกคันก้อจะต้องจดจำกันและกัน
คุยๆกันว่าวันที่ 2เดือน6 และวันที่6เดือน2
เราต้องมาเจอกันนะ
ม่ายว่าจาอยู่ที่ใด ทำอรัย ก้อต้องมาให้ได้นะ
ถ้าพวกแกเศร้าแกทุกข์ในวันใด
ก้ออย่าลืมว่าแกก้อยังมีเพื่อน
ลองหยิบสมุดเฟรนชิปที่ทุกๆเขียนมาดู
หรือว่าหนังสืออนุสรอ่ะ
หยิบมันขึ้นมาอ่านในวันที่พวกแกเศร้า ทุกข์
ลงหยิบโทรศัพขึ้นมา
โทรหาคัยก้อได้ เชื่อเราสิ
แกลองระบายความทุกข์ให้เพื่อนคนนั้นฟัง
ยังงัยเพื่อนคนนั้นก้อต้องรับฟังและช่วยแกเสมอ
เพราะถึงแม้จะเปน3ที่เราอยู่ร่วมกัน
แต่มันจะเปนความทรงจำที่จาติดในใจทุกคนตลอดชีวิต
ขอบคุนที่เคยเปนเพื่อนที่ดี
รักพวกเมิงนะ6/2รุ่น11
